Er komt een tsunami in slow motion op ons laaggelegen landje af. Laten we het wat vaker over zeespiegelstijging hebben. Het klinkt als een verre zorg, maar gaat ons toch echt allemaal aan.

Klimaatverandering is een breed en ingewikkeld onderwerp, maar schrijven over zeespiegelstijging vind ik misschien wel het allermoeilijkst. Het is (vooralsnog) het ontastbaarste gevolg van de opwarming van de aarde, maar voor ons laaggelegen landje ook hetgeen dat de grootste gevolgen kan hebben.

Als we nu al wisten dat er over een jaar een metershoge tsunami op ons af zou komen rollen, zouden we het vermoedelijk nog over weinig anders hebben. Als het gaat om een tsunami in slow motion, die er honderden jaren over doet om stukje bij beetje onze kust te bereiken, zit dat kennelijk anders.

Het smelten van Antarctica
Nieuw onderzoek bracht in kaart welke kantelpunten de ijskap van het bevroren continent kunnen laten smelten.
Voor sommige delen van de ijsmassa zijn die kantelpunten nog ver weg, maar andere zijn we mogelijk al gepasseerd. Het kan zomaar zijn dat 2,1 meter aan wereldwijde zeespiegelstijging nu al onomkeerbaar is geworden, concluderen de onderzoekers in Nature Climate Change.
Er zijn allerlei alternatieven onderzocht om Nederland te beschermen tegen een hogere zeespiegel.

We kunnen bijvoorbeeld veel hogere rivierstanden accepteren en meer land teruggeven aan het water. Of een gigantisch kustmeer bouwen voor Zeeland. Al die opties hebben ook weer vergaande nadelen.
Het punt is: behalve in de wereld van de waterwetenschappers en -managers hoor je hier vrijwel nooit iemand over. Dat is natuurlijk ook wel te begrijpen: we maken ons nú zorgen over de huizenmarkt, het overvolle stroomnet, de kosten van de zorg. Dit lijkt zo ver weg.
Maar op Antarctica is die langzame tsunami dus begonnen aan zijn opmars richting onze kust. Laten we die niet uit het oog verliezen. Nu.nl

Krimp Schiphol, minder vliegen = minder broeikas