Ik heb er geen woorden meer voor. Inmiddels zitten we al een maand onafgebroken in de vliegherrie. Het is nooit stil. Dag en nacht vliegen ze recht over ons huis. Zo’n 14 uur per etmaal bulderen er 30 tot 40 vliegtuigen per uur met gemiddeld 70 decibel over ons heen. Dit is niet meer normaal. Dit is erger dan erg. Ik kan er niet meer tegen.
Ik loop met oordopjes door mijn eigen huis, heb last van hartkloppingen, slaapverstoring en toenemende angst. De tuin, een plek om tot rust te komen en damen te komen, vermijd ik inmiddels. Als ik niet thuis hoef te werken, rijd ik 25 minuten weg van Heiloo om ergens in de natuur in stilte te kunnen wandelen en een beetje te herstellen. Zelfs daarvoor moet ik mijn eigen woonomgeving ontvluchten.
Politiek en SchipHEL zelf: kom gerust een maand bij mij wonen. Meet het geluid, onderzoek de uitstoot van schadelijke stoffen en ervaar zelf wat het betekent om hier dag en nacht te leven in ons geboortedorp. Jullie zijn van harte welkom.
Misschien begrijpen jullie dan eindelijk wat jullie beleid in de praktijk betekent voor de grote groepen mensen die hier wonen. Want dit is geen leefomgeving meer. Dit is een voortdurende aanslag op je rust, je slaap en je gezondheid en kan gezien als iets wat als martelen moet voelen. Stukje bij beetje gaan we hier kapot aan.