Geconcentreerd vliegen. In een treintje. Over 1 lijn. De een na de ander. Precies achter elkaar. Non stop. Tot ruim 2 jaar terug had ik nooit last van vliegtuigen. Maar nu gaan er honderden per dag over mijn huis. Laag. Brullend, piepend, suizend. Ik vind het zo erg... dit doet zoveel met je lichaam en geest, hoe hard ik ook mijn best doe om het geluid uit te schakelen. Voorheen waaierde de routes over het land uit. Had iedereen er een beetje last van, maar zo weinig dat je het niet eens merkte. Waarom kunnen we niet daar naar terug? Dit is zo oneerlijk voor diegene die net onder zo'n snelweg wonen... Het besluit is nog niet genomen zeggen ze, ze zitten in de testfase. Maar ik weet het al. Ze hebben nu twee jaar deze snelweg getest. Die gaan ze niet meer veranderen. Van de zomer hadden we hier thuis nog wat dagen geluk. Dan hadden we zuidelijke en westelijke wind. Maar anderen hadden dan weer de pech, want dan kregen zij de lading ellende van de geconcentreerde snelweg boven hun hoofd... Ik weet dat ik het naast me neer moet leggen. Je kan het systeem niet veranderen. Maar vertel me hoe ik het moet doen. Vertel me hoe ik de herrie moet uitzetten. Hoe ik ervoor kan zorgen dat ik er niet van wakker wordt. Ben radeloos. En het erge is dat heel veel mensen in de buurt dat ook zijn, maar zij denken dat het wel weer voorbij gaat, dat het aan baanonderhoud eventjes ligt. Maar dat is het niet. Het is de nieuwe manier van routes vliegen: geconcentreerd vliegen noemen ze dat, ofwel satelliet gestuurde navigatie (PBN).