Groningen schudde op haar grondvesten.
De toeslagenaffaire verwoestte levens. Gezinnen werden jarenlang vermorzeld door een overheid die hen had moeten beschermen.

En nu?

Opnieuw voelen honderdduizenden burgers zich al jarenlang niet gehoord en niet beschermd.

Het gaat over Schiphol.
Een dossier dat zich eindeloos voortsleept, terwijl omwonenden dagelijks worden meegesleurd in de gevolgen.

Het gaat over ontoelaatbare herrie en uitstoot die nooit afwezig zijn. Over honderdduizenden mensen die iedere dag opnieuw moeten proberen te leven met een luchthaven die 365 dagen per jaar, 24/7 doorgaat.

Het gaat over gezondheid.
Over fijnstof en andere vervuilende stoffen.
Over zorgen om kwetsbare mensen en ongeboren kinderen.
Over slapeloze nachten door het onophoudelijke vliegverkeer.
Mensen die ’s morgens weer vol aan de bak moeten, maar ’s nachts geen normale nachtrust meer krijgen.

En ondertussen dendert het door.
Het raast, knalt en walmt dag en nacht over onze leefomgeving en kwetsbare natuur.

Een luchthaven kan 365/24/7 doorgaan.
Een mens kan dat niet.

Wij zijn doodziek van deze luchthaven.
Van de herrie. Van de uitstoot. Van het eindeloze gedraai en uitstel.

Dit gaat over gezondheid, natuur en klimaat.

Maar uiteindelijk ook over iets heel eenvoudigs:

Wie beschermt de burger nog?

Tweede Kamer, luister nu eindelijk eens naar de burgers.

Mooie woorden hebben we inmiddels genoeg gehoord. Maar zelfs die worden overstemd door loeiende vliegtuigmotoren.

Het is tijd dat de stem van de burger luider klinkt dan het lawaai van Schiphol.