Wat een gebrul weer. Al dagen en nachten komen de golven van vliegtuiggeluid over ons heen. Meestal te laag en recht over ons huis, met dat afschuwelijke gegier en gebrul, en soms hoger in de lucht, maar dan is er die eindeloze, nodeloze brom die maar doorgaat. Urenlang. Dag in, dag uit.
Het is zó veel. Zó mateloos. Je kunt nergens meer aan ontsnappen. Altijd en overal zijn die vliegtuigen aanwezig. In je tuin, in je huis, tijdens een gesprek, wanneer je probeert te ontspannen, wanneer je wilt werken of juist slapen. Het is niet alleen geluid meer; het dringt voortdurend je leven binnen. En het sloopt langzaam.
En misschien is dat nog wel het pijnlijkste: dat we ons eigen geboortedorp, de plek waar we geworteld zijn en waar we zo graag hadden willen blijven, hierdoor moeten verlaten omdat we het hier niet meer volhouden. Dat je door dit voortdurende vliegtuiggeweld gedwongen wordt om afscheid te nemen van de plek wat ons thuis was. 🫣