De lucht is vandaag blauw. Onbewolkt, helder, een zicht van tientallen kilometers. Het is een zomerdag waarop je je ramen openzet, waarop kinderen buiten spelen, waarop je verwacht dat rust iets vanzelfsprekends mag zijn.

Maar boven onze huizen is geen rust.

Sinds vanochtend trekken vliegtuigen onafgebroken laag over dichtbevolkte wijken voor landingen op de Buitenveldertbaan. Niet een enkele afwijking vanwege storm, mist of noodweer. Geen uitzonderlijke situatie die iedereen begrijpt en accepteert. Integendeel: de METAR meldde CAVOK — uitstekend zicht, geen relevant weer — en een matige, variabele west-noordwestenwind.

Toch wordt opnieuw gekozen voor een baan die de geluidlast en vervuiling rechtstreeks boven grote woongebieden legt.

De officiële taal spreekt over “baangebruik”, “capaciteit”, “operationele omstandigheden” en “preferentie”. Maar achter die woorden zitten mensen. Mensen die niet meer kunnen slapen na een nachtdienst. Kinderen die opkijken en hun gesprek onderbreken. Ouderen die hun tuin mijden. Mensen die thuiswerken en bij elk toestel hun zin opnieuw moeten beginnen. Een zomerdag die geen zomerdagmeer is, maar een lange reeks van onderbroken momenten.

De Polderbaan en Kaagbaan heten de geluidpreferente banen, omdat zij relatief minder mensen hinderen. De Buitenveldertbaan is dat niet. Toch wordt zij bij een operationeel handige combinatie keer op keer ingezet: landen op baan 27, terwijl de Kaagbaan en Polderbaan worden benut om zoveel mogelijk vertrekkend verkeer af te handelen. Efficiënt voor de luchthaven. Ondraaglijk voor degenen die onder de aanvliegroute wonen.

Wind is geen neutraal excuus wanneer de keuze voor één baan betekent dat de hinder steeds opnieuw bij dezelfde inwoners terechtkomt. Een gunstige windcomponent voor baan 27 is nog geen verklaring waarom die baan urenlang de norm moet worden, terwijl de gevolgen volledig voorspelbaar zijn: lage naderingen, onafgebroken lawaai en een woonomgeving die tijdelijk wordt opgeofferd aan verkeersafhandeling.

Wij vragen niet om stilte op een luchthaven. (Alhoewel?!?) We vragen om eerlijkheid, begrenzing en aantoonbare noodzaak. Als de Buitenveldertbaan wordt ingezet, laat dan per moment helder zijn waarom de preferente banen niet konden worden gebruikt voor landingen. Niet met algemene woorden, maar met meetbare windgegevens, verkeersdrukte, baanbeschikbaarheid en concrete veiligheidsredenen.

Want zolang die onderbouwing ontbreekt, voelt “operationeel noodzakelijk” vooral als: zoveel mogelijk vluchten verwerken, en de rekening neerleggen bij de mensen onder de aanvliegroute.

De lucht is van ons allemaal. De overlast mag niet steeds van dezelfde mensen zijn.