Tussen maart en juni zou de Buitenveldertbaan “soms” in gebruik zijn, vanwege werkzaamheden aan de Zwanenburgbaan. Dat was de belofte. In de praktijk werd het een hel: niet “soms”, maar bijna continu. Waar “tijdelijk” werd beloofd, kregen we langdurige, structurele overlast. En precies toen iedereen opgelucht adem dacht te kunnen halen na die periode, begint een nieuw hoofdstuk van dezelfde tactiek.

Nu zien we dat de Buitenveldertbaan opvallend vaak, kortdurig, zogenaamd incidenteel wordt ingezet – maar juist daardoor frequent en per saldo langdurig. Steeds even open, steeds even “nodig”, steeds met een nieuw verhaal erbij. Een paar landingen hier, een paar starts daar, en telkens weer schuiven de LVNL-planners het lawaai en de vervuiling over een dichtbevolkt gebied. Een gebied waarin mensen wonen, kinderen naar school gaan, ouderen proberen te slapen, en iedereen hoopt op een beetje rust. Die rust wordt doelbewust opgeofferd voor operationeel gemak.

Wat steekt, is de manier waarop dit gebeurt: met de “mooiste” smoesjes. Capaciteitsproblemen. Weersomstandigheden. Kleine verstoringen. Operationele optimalisatie. Het klinkt allemaal keurig en technisch verantwoord, maar de uitkomst is steevast dezelfde: LVNL maakt het zichzelf zo makkelijk mogelijk, en de hinder wordt maximaal over de mensen heen uitgestort. De kortdurende inzet wordt verkocht als een praktische noodzaak, terwijl het in werkelijkheid een structureel patroon is dat onze leefomgeving stap voor stap uitholt.

Het is een vorm van sluipende normalisering: wat ooit uitzonderlijk was, wordt stilletjes standaard. En telkens als de omgeving zich roert, ligt er alweer een nieuwe verklaring klaar. Geen probleem, geen schuld, alleen maar “operationele keuzes”.

Laten we het nergens mooier maken dan het is: dit is beleid dat het gemak van de operatie boven de gezondheid, leefbaarheid en nachtrust van honderdduizenden mensen plaatst. Dit is het faciliteren van maximale overlast en vervuiling over een dichtbewoond gebied, met een dun laagje technische rationaliteit als vernis. En dat mag best hardop gezegd worden: sjapoo, LVNL – jullie hebben van “soms” een nieuw soort “altijd” weten te maken. Alleen dan wel over onze hoofden heen.