Het is zondagavond. Zomervakantie. De zon schijnt zachtjes naar binnen en de kinderen slapen eindelijk. Ik zit op de bank en ik kan gewoon niet meer. Ik ben op.

Elke keer als ik denk dat we in Amstelveen even op adem kunnen komen, begint het. Het verlammende gebrul zwelt aan. Het dakpannentikken doet de muren trillen. Terwijl mijn kinderen slapen, daalt er met elke brullende straalmotor een onzichtbare deken van ultrafijnstof, benzeen en gif neer in hun longetjes. Het beneemt me letterlijk de adem.

En ik ben er he-le-maal klaar mee.

"Door de weersomstandigheden is de Buitenveldertbaan onvermijdelijk".

Kijk naar buiten! Er staat een westenwindje van 14 knopen, onder hun eigen harde limiet van 15 knopen. Er is helemaal geen weeralarm.

Schiphol en LVNL zijn gewoon wéér te lui en te onderbezet. Ze verzuipen in hun eigen logistieke chaos en storten die vervolgens schaamteloos uit over onze daken en longen. En BAS is slechts hun marionet, opgetuigd om ons kapot te procederen met voorgekauwde weersleugens.

Ik ga hieraan onderdoor. De slapeloosheid, de chronische stress, de constante angst om de gezondheid van mijn gezin.

En de mensen die we hebben gekozen om ons te beschermen? Onze "vertegenwoordigers"? Die zwijgen doodstil. Ze laten ons letterlijk stikken in de capaciteitsleugens van een miljardenbedrijf. Ik verwachtte bescherming, maar we zijn volledig in de steek gelaten. Hoe ver laten ze ons nog wegzakken?