Gister avond met goede vriend aan de telefoon 'we zijn allemaal schuldig, ook wij ' (over het mee maken van iets dan al lang boven ons hoofd hing). Ik zei at least we tried (mooie film in dit perspectief is dont look up). Ook hij probeert de onderstroom te vinden (troost hoop) van boven gaat het niet komen. Er gebeurt wel wat. Echt. Vanmorgen vroeg (vannacht tot laat tot de zopiclon de nacht overnam raasden de vliegtuigen boven onze daken en ik dacht. 'Sommige mensen zijn meer schuldig dan anderen' Het heeft meer impact nu dan normaal. Nu ja the sky is the limit. Ik zie ze eigenlijk zo gaan in de toekomst. Dat ze nooit meer uitstappen. Altijd stijgen, in de lucht landen en weer stijgen op onze verwoeste aarde zonder complex leven. Voor eeuwig. Gewoon omdat het moet. Zo gestoord is het.