Ik neem even pauze en kan zowaar in de relatieve stilte buiten zitten. “Alleen” het internationale vliegverkeer komt op dit moment over en de Schiphelellende wordt vooralsnog bovenlangs gestuurd. Ik geniet van het geluid van de wind en de vogels, het is bijna eng en onwerkelijk en ik moet de gedachte wegduwen dat het morgen of zelfs vandaag weer ineens anders kan zijn. Maar nu even geen gedonder, geen gesuis, geen gefluit, geen onweergeluiden. Wat zou het toch heerlijk zijn als de luchtvaart zich alleen zou beperken tot het echt nodige....