Ze zeiden “soms”. Ze meenden “altijd”.
Sinds 9 maart zijn er ruim 9.500 vliegtuigen over mijn huis gekomen. Negen. Duizend. Vijfhonderd.
“Soms de Buitenveldertbaan,” beloofden ze. Tijdens onderhoud. Tijdelijk. Echt waar.
Ik woon in Amstelveen. Niet naast de baan. Maar elke ochtend, elke middag, elke avond — het gebrul. Het trillen. Het gevoel dat je eigen huis niet van jou is.
BAS stuurt berichten. Keurig opgemaakt. Weinig zeggend. Het meldpunt dat jouw klacht registreert, werkt voor dezelfde sector die jou overlast bezorgt. Melden voelt als schreeuwen in een kussen.
De Raad van State vernietigde het vluchtenmaximum in maart. Het kabinet had jarenlang gewerkt aan bescherming — juridisch onhoudbaar, bleek het. Terug naar de regels van 2008. Alsof de afgelopen twintig jaar niet zijn gebeurd.
En de politiek? Dezelfde mensen. Dezelfde beloftes. Dezelfde stilte als het erop aankomt.
Ik ben het zat om te begrijpen. Ik wil gewoon een rustige zaterdagochtend.