Ik trek dit niet meer. Echt niet.

Een week later en het is alleen maar erger. Weer de Buitenveldertbaan. Weer wij. Alsof niemand luistert. Alsof het niemand iets kan schelen.

In een paar dagen tijd honderden vliegtuigen. Achter elkaar. Geen pauze. Geen stilte. Alleen dat constante geweld van geluid, vlak boven je dak. Je schrikt op, elke keer weer. Gesprekken breken af. Slapen lukt niet meer. Mijn kind wordt wakker. Ik ook. Steeds weer.

Ik ben op. Gewoon op.

Dit is geen overlast meer. Dit is uitputting. Dit is wat er gebeurt als je lichaam nooit meer tot rust komt. En iedereen weet wat dit doet met mensen, maar het gaat gewoon door.

Hoe dan?

Hoe kan dit nog steeds?

Dit is geen balans. Dit is dat wij langzaam kapotgaan en niemand ingrijpt.

Ik kan niet meer.

Dit moet stoppen. Nu.