Het gaat maar door. De hele nacht. Eén voor één. En elke keer dat ik dacht — nu is het voorbij, nu kan ik slapen — kwam de volgende. Laag. Luid. Over ons dak. Over mijn kind. Over deze hele buurt die al jaren probeert te slapen en het niet meer lukt.
Ik ben gesloopt. Niet moe — gesloopt. Dat is een ander woord en het is het juiste woord. Want moe word je van een lange dag. Gesloopt word je van jaren vechten tegen iets wat maar niet stopt. Van klagen en formulieren en vergaderingen en rapporten en beleefde antwoordbrieven over ‘operationele noodzaak’ — terwijl het gewoon doorgaat. Altijd weer. Over ons heen.
Ik moet ’s nachts stil zijn. Mijn muziek uit na tienen. Geen bezoek dat te laat blijft. Want ik leef tussen mensen, en die mensen verdienen rust. Dat doe ik. Dat doen we allemaal hier. Netjes. Respectvol. Jaar in, jaar uit.
Maar Schiphol niet.
En dat breekt me. Niet alleen de slaap — het gevoel. Dat gevoel dat jij je aan alle regels houdt, dat je alles geeft, en dat het er voor hen gewoon niet toe doet. Dat jíj er niet toe doet.
De oplossing bestaat. ’s Nachts dicht. Punt. Zoals een bouwplaats dichtgaat. Zoals een café sluit. Zoals ik mijn mond hou na tienen.
Maar het gaat maar door.