Ik houd het niet meer vol. Echt niet.

Weer de Buitenveldertbaan. Weer wij. Al jaren. Elke keer als het even uitkomt — een zuchtje wind, een planningslijstje bij Schiphol — zijn wij de klos. Wij altijd. Terwijl KLM netjes de kortste baan naar huis krijgt en verder niemand er wakker van ligt.

Ik lig er wél wakker van. Letterlijk. Mijn kind ook. Mijn buren ook. We zijn moe. Niet een beetje moe — kapot. Van het geluid, van de machteloosheid, van het eindeloze gevecht om serieus genomen te worden. Van de stilte die we terugkrijgen als we klagen. Van de bureaucratische nonsens over 'operationele noodzaak' terwijl wij hier gewoon proberen te leven.

Wat moet er nog gebeuren? Hoeveel mensen moeten nog ziek worden, hoeveel kinderen nog slechter presteren op school, hoeveel gezinnen nog langzaam worden uitgeput — voordat iemand met macht eindelijk zegt: dit is genoeg, dit kan zo niet langer?

Want ik zeg het nu: dit is genoeg. Dit is geen ongemak. Dit is geen bijeffect. Dit is wat er gebeurt als de luchtvaart altijd wint en wij altijd verliezen. Dit moet stoppen. Nu.