Met de laatste politieke ontwikkelingen is mijn toch al broze vertrouwen definitief verdampt. Dat de bewindspersoon die over Schiphol en luchtvaart gaat uit de VVD komt, voelt voor omwonenden als het officieel uitbesteden van hun nachtrust aan een partij die steevast de economische belangen van de sector vooropzet. Onder kabinetten waarin BBB en VVD sleutelrollen hebben op natuur en infrastructuur, krijgt Schiphol ondertussen weer twee jaar extra speelruimte via een gedoogconstructie voor de natuurvergunning – tijdrekken in plaats van keuzes maken – terwijl al jaren ferme woorden worden gesproken over krimp, gezondheid en bescherming van omwonenden. Wat mij het meest woedend maakt, is dat er nu serieus wordt gesproken over een ‘nachtrust’ van slechts 00:00 tot 05:00 uur, alsof vijf uur halfslachtige stilte een royale tegemoetkoming is in plaats van een minimale ondergrens; een politiek powernapje dat moet doorgaan voor echte bescherming. Voor mensen onder de aanvliegroutes voelt het alsof elke crisis, elke formatie en elk nieuw akkoord weer wordt aangegrepen om de belangen van Schiphol te sparen, terwijl de rekening systematisch wordt doorgeschoven naar de mensen die allang op zijn van de herrie. En als dit echt het maximaal haalbare is voor onze regering, dan rest bewoners eigenlijk nog maar één pijnlijke conclusie: wij zijn voor dit kabinet en deze sector simpelweg bijzaak – en dat zeggen ze niet met woorden, maar met elke start en landing die weer boven onze hoofden wordt gejaagd.