De polderbaan staat weer volop aan. Ramen dicht, deuren dicht, muziekje aan…het mag allemaal niet baten. Het gebulder is eindeloos. Het vertrokken vliegtuig is nog niet uit-geherried of het volgende vliegtuig start. Ik word er doodnerveus van. Weggaan dus maar, mijn huis is geen rustplek meer. En hier in de regio is die rust ueberhaupt heel ver te zoeken. Blijft over een plek te vinden die aan de andere kant van de oostenwind zit qua Schiphol.