Donderdag. Weer zo’n dag die begint met precies hetzelfde patroon als alle dagen ervoor. Tientallen vliegtuigen in slechts twee uur tijd, vanaf een uur of zeven en vaak nog eerder. En dan begint het. Eerst het gefluit, daarna het gieren dat aanzwelt tot een ongekend gebrul, om vervolgens achterstevoren weg te sterven. Dan één tot twee minuten stilte, en het volgende toestel komt alweer met dezelfde angstaanjagende opbouw van geluid. En dat zo’n 25 tot 30 keer per uur.

Het repeterende karakter, het feit dat je je er niet tegen kunt verzetten, het voortdurende doorgaan tot diep in de avond met hooguit anderhalf uur tussen de periodes van herrie; het maakt je knettergek. Het veroorzaakt stress en een ongekende onrust. De rapporten liggen er, de wetgeving is er, maar niemand handhaaft. En wij betalen de prijs met onze gezondheid. Walgelijk.