Dit moet iets van het 35e weekend van dit jaar zijn dat inmiddels weer kapot is gevlogen. Bizar weer recht boven ons huis, die beangstigende walvisgeluiden, dat tergende patroon van gefluit en gebulder. Doodziek worden we ervan. Nooit rust, nooit stilte, nooit ontspanning of volledig uitgerust wakker worden.
'Ja", we hebben besloten te verhuizen uit ons geboortedorp. En we zijn al een jaar aan het kijken met een aankoopmakelaar. We hebben het echt opgegeven dat het ooit veranderd als het gaat om de privileges van SchipHEl. In al die jaren is het alleen maar erger geworden. Maar vindt maar eens zo'n fijn huis tegen een realistische prijs. Het voelt zo verrot en verdrietig.