Zondagochtend, 6.23 uur. Wakker gebruld, en inmiddels alweer overspoeld door tientallen bakken herrie per uur op deze verder schitterende herfstdag. Ik kan me geen enkel weekend herinneren in de afgelopen twee maanden waarin het écht stil was. Heiloo lijkt niet mee te tellen, en daarom raast het hier onverminderd en meedogenloos door. Het voelt onverbiddelijk en wreed, temeer omdat al jarenbekend is – uit talloze nationale en internationale adviezen en rapporten – hoe vernietigend dit geweld is voor natuur, milieu en mens.

In Nederland lijkt het motto te zijn: het recht van geld en macht gaat voor, terwijl groepen mensen simpelweg worden weggezet als onbelangrijk. Het luchtvaartdossier is slechts één schrijnend voorbeeld. Wat een walgelijk land zijn we geworden. Probeer maar weer wijs te stemmen.