Vanmorgen werd ik wakker en het eerste wat me opviel, was de stilte. De noordenwind houdt de vliegtuigen weg van ons dorp, en daardoor lijkt de lucht lichter, het dorp ruimer. Alleen het gezang van vogels en het zachte ruisen van de wind door de bomen. Geen dreun, geen gebrom dat de ochtend meteen zwaar maakt.

’s Avonds is het net zo. De stilte legt zich als een deken over de straten. Geen haast, geen herrie, alleen rust. Ik merk dat ik dieper slaap, dat ik uitgeruster wakker word. Zo hoort het te zijn. Een vanzelfsprekende rust die ieder mens verdient. Niets meer en niets minder.