Sinds vanochtend 6.15 uur zijn we wakker geschud, en sindsdien is het weer een onafgebroken stroom van terreur die over ons heen dendert. De pijn is onbeschrijfelijk. Bij gebrek aan een passend woord ervaar ik het als een overweldigende mix van stress, ongemak, en constante, agressieve geluidsaanvallen – een eindeloze stroom van gebrul en gegier, minuut na minuut, als golven van ondraaglijk lawaai.

En dat staat nog los van de wetenschap dat er de hele dag door gif over ons huis en tuintje wordt uitgestoten. Op zo'n dag als deze is er geen vogeltje die nog zingt en amper een bij te bekennen. Alles lijkt murw stil te vallen door het ongebreidelde vliegverkeer, puur en alleen omdat handhaving uitblijft. De verantwoordelijke organisaties zijn doordrenkt van corruptie en eigen belang en de politiek kiest keer op keer voor geld boven het welzijn van de burger.