Even een rondje in het Vondelpark gelopen. Verstild winterlandschap met prachtige luchten, maar ook om de luttele minuten het vreselijke onderwereldgeloei van de zoveelste laag overvliegende brulboei. Waarbij de frisse winterlucht meteen weer wordt geïnjecteerd met een nieuwe shot kerosinewalm. Balans met de omgeving, nou nee, het tegenovergestelde. Ik vind het ellendig dat mijn traditionele ommetje in het park (ik woon hier al tientallen jaren) de laatste paar jaar blijkbaar is veranderd in een wandeling over een landingsbaan.