Na een gewelddadige ochtend en nacht. Bedenk ik me dat ik behoefte heb aan aanpakken. Van gewoon opruimen tot groots bv actie voeren. Maar immer de Maar. Maar waar haal ik de kracht vandaan? De impact van nooit meer gewoon doorslapen. Ik kan dus alleen beperkt dingen doen. Vannacht was redelijk omdat ik in het kleine ècht geluk vind. Niet in religie. Maar in verbinding met mensen. In een tijd van totale desoriëntatie en polarisatie. Ik val in slaap door de warmte van mensen om me heen. Dat wordt dus nu ook kapot gemaakt. We hebben onze eigen Trump. Ze zeggen dat het om teleurstelling gaat en boosheid. Maar waar zijn ze dan boos om. We hebben toch alles wat ons hartje begeert? Eigenlijk. Ik heb vijf maanden gewerkt met ex-Migranten het meeste xxx_te werk ooit. Werk dat je liever niet doet omdat je Geest doodgaat. Saai. Brain less. Mensen uit oorlogs landen. Die hier het beste van maken. Deze mensen namen me op. Echt mooie tijd gekregen. Waarom krijgen zij de schuld? Het enige dat ons echt bedreigd is de welvaart,het ultra kapitalisme (zeepbel § verdien graai model) en mannen met kapsels of nep boeren Trienen gefinancierd door de agro industrie. Laten we ons niet verdelen. En soms ik hoop op een wonder op een rust moment op minder minder vliegTuig
En daar gaat er weer eentje. We gaan nu ff zaterdag över onze leefomgeving kapot stijgen.