Weer een dag in de gevangenis op een mooie nazomerse dag. Binnen, met de ramen en deuren dicht. Met de oordoppen en oorkappen op. Zo uitgesloten van geluid dat je je eigen overspannen hart voelt bonzen. Niet in Guantanamo of Abu Graib, maar in het grootste folterhok van de wereld: Schiphel. Het heeft geen muren maar geluidscontouren waarbinnen elke gevangene tot levenslang is veroordeelt, alleen uit te ontsnappen met veel geld. De beulen: de luchtvaartmaatschappijen, gefaciliteerd door de Staat in de Staat, want dat is Schiphel. Binnen die contouren leven de gevangenen in bijna permanente staat van stress, paniek, wanhoop en onmacht. Voelen met de dag hun vitaliteit en levensgenot als een omgekeerd infuus uit het lichaam afgetapt worden. Gefolterd door de eigen democratisch gekozen beulen.
Waarbij we zelf nog moeten meebetalen aan onze straf. “Wat een gaaf land”, (citaat: Mark Rutte).