We zijn op vakantie in Frankrijk, we zijn helemaal alleen in een huis midden in een bos, op wat koeien na geen industrie, geen wegen, geen buren, pure stilte. We wilden hier onze jaarlijkse Kaagbaan retraite houden maar we horen non stop vliegtuigen. Gewoon continue, er is letterlijk geen moment dat er geen vliegtuig overkomt. Talloze witte strepen waaieren uit tot grijzige luchten, helder blauw aan weerszijden. Er is hier in de buurt geen luchthaven te bekennen, alles is hier heel ver weg, zelfs voor stokbrood moeten we een kwartier fietsen. Maar net als thuis zitten we ook hier onder een vlieggoot. De vliegtuigen, zeker duizend per dag, zitten wel zo'n 10km hoog. Ze zorgen niet voor overlast maar voor irritatie. Het gevoel van machteloosheid van thuis speelt mee, morgen de goot ergens anders aub? Nee hoor, weer bij U! Op het mooiste plekje van Frankrijk horen wij hele dagen het gesuis van de herriegoot, het is een niet te stoppen reminder aan hoe bizar slecht we het straks thuis weer gaan krijgen. Op kruishoogte horen we ze een minuut lang terwijl ze de natuur overstemmen. De heerlijke stilte, die we hier juist zochten, komt heel eventjes terug als het vlieggeluid eindelijk wegsterft. Je hoort een hagedisje ritselen, je hoort je vrouw de pagina omslaan en bewoog daar iets in de bosjes? Het is van korte duur, slechts seconden later dient het volgende toestel zich aan. Geen hagedisjes en hoe graag ik ook had willen weten hoe het in de bosjes is afgelopen, het natuurlijke achtergrondgeluid wordt weer een minuut lang weggevaagd. Zo gaat het nu al dagen achter elkaar. Daar zitten we dan onder een straalgoot naar verre bestemmingen, waar mensen waarschijnlijk nietsvermoedend in stilte gaan vertoeven (of natuurlijk in de herrie van een krokettenstrand voor de mensen die bang zijn te worden geconfronteerd met hun eigen gedachten). We weten zelf ook nog wel hoe stil andere landen kunnen zijn, van toen we sporadisch met een vliegtuig reisden. Het was stil op Gran Canaria en op IJsland, doodstil, heerlijk. We gingen er met veel bombarie naartoe, de straalmotoren op vol vermogen, het voelde allemaal heel essentieel. Maar dat hebben we afgezworen, wij vliegen niet meer. We willen niemand deze pleurisherrie aandoen en we willen niet meer zo overmatig vervuilen. Eerlijk is eerlijk, op 10km hoogte gaat het niet bepaald om het Schiphol volume waar we thuis zo ziek van worden maar wel zien we hier nogmaals het bewijs dat het (in tegenstelling tot wat KLM vertelt) helemaal niet gaat om de decibellen van die zogenaamde "stillere" vliegtuigen. Het gaat toch echt om de frequentie. Af en toe een lawaaibak met genoeg tijd ertussen om even bij te komen is vele malen beter dan elke minuut een fractie stillere lawaaibak. Elk vliegtuig, hoe luid of stil ook, is een druppeltje in je emmer. Ook hier is ondertussen de lucht van ons afgenomen en moeten we op de vlucht, weg van de plek waar we jaren geleden nog zo heerlijk konden zomeren. Ook hier worden we ge-waterboard door vliegtuigen en gaan we met een volle emmer naar huis. Maar in tegenstelling tot thuis kunnen we hier het vlieggeluid overstemmen, gewoon door te praten of een beetje schuiven met onze stoel. Zo ben ik dus al een week best wel blij dat mijn vrouw eigenlijk nooit stopt met praten. Valt ze toch even stil? Dan moet ik even een wijntje halen. Doodvermoeiend!