Weekje weggeweest, thuis in Amsterdam gelijk weer verwelkomd door bulderende laagvliegers bij station Zuid waar ik uit de trein stapte. Lekker laag crossen boven de Minervalaan en boven het druk bezochte Vondelpark. Thuis in Oud West herrie van een baan iets verder weg.
In de Weerribben was het vergeleken hierbij rustig, op mijn logeeradres kwam godzijdank maar af en toe een vliegtuig duidelijk hoorbaar over. Maar tijdens twee wandelingen door prachtig beschermd natuurgebied was het tuig helaas weer nadrukkelijk van de partij. Niet zo erg als in de Noordhollandse duinen, dat wil zeggen dat er ook af een toe een paar minuten stilte tussen zat. Maar dan kondigt het volgende stuk tuig zich alweer aan met geluid dat snel aanzwelt en vervolgens zowat een minuut lang (dat is een aardig stuk lopen) alle schakeringen van gedonder, geraas en gejank laat horen tot het eindelijk met afzwakkende piekgeluiden weer wegebt. Als het een tijdje stil is weet je pas weer hoe fantastisch het is om de natuur te beleven met al je zintuigen. Dat is onbetaalbaar en door niets te vervangen. Je herademt letterlijk. Alleen bestaat stilte niet in het denkkader van onze overheid, omdat je er niets aan kunt verdienen en het dus kennelijk niets waard is.