Zondagochtend in Krommenie. De enige dag in de week zonder herrie van alle machines van de nieuwbouw recht voor m’n huis wat al ruim 2 jaar duurt. Lekker voor achten genieten van de stilte in het dorp. Grote zak en vuilprikker mee, voor de iedere dag aanwezige op straat gedumpte troep van mijn soortgenoten. Na een kwartier, met hond en volle zak zwerfafval naar huis gevlucht onder m’n geluidswerende koptelefoon. M’n hart klopte in m’n keel, stress. Vanaf alle kanten vliegtuigen, helikopter, gillende sirenes. En dan word het morgen nog erger, alle machines van de nieuwbouw en de woningbouw gaat hier in alle huizen lopen boren en dan had je gehoopt op die enige ochtend in de week, dat het stil zou kunnen zijn. We missen “God zij dank” de bombardementen nog, voor de rest lijkt het hier een oorlogsgebied verklaart door de vijandige luchtvaart, die al het leven onder enorm kabaal vernietigd.