Het lijkt elke dag wel moeilijker te worden om met al die herrie om te gaan. Vliegtuigen, nieuwbouw geboor en herrie, vliegtuigen, sirenes, in de flat waar ik woon is de woningbouw aan het boren, ‘s avonds gaan de buren door met boren, laatste rondje met de hond, vuurwerk, sirenes, vliegtuigen. ‘S nachts vliegtuigen, in en opmekaar wonen, nergens meer alleen kunnen zijn, overal auto’s en dan wetende dat Krommenie nog veel en veel voller word. Overprikkeld, bloednerveus, hopeloos, zwaarmoedig en gestresst word ik hiervan. Mijn levenslust is er al lang al uitgeramt.Straks gaan de kettingzagen weer aan de gang, want er moeten weer heel veel bomen verdwijnen, er moet gebouwd worden en natuurlijk de parkeerplaatsen. Nergens meer ruimte voor groen of dieren. Walgelijk wat er met ons land gebeurt . Ik zal de dag bejubelen dat ik hier weg kan, ik gun het al m’n dorpsgenoten en kennissen die al ver van hier gaan, ik wou dat ik het ook kon, ik houd dit niet meer vol.