No more boleros zong iemand ooit. No more airplanes zou ik willen maar kan alleen gillen. Zou mijn woede van de daken willen schreeuwen maar kan alleen geeuwen. Ben moe en moedeloos. Het leven is niet meer behaaglijk maar door vliegherrie ondraaglijk. Wooncomfort en rust in duigen door overlast van vliegtuigen. Als het even rustig is wil ik juichen. Zonder vliegherrie zal ik zingen en een gat in de lucht springen. Maar zolang vliegtuigen ons omringen raak ik in de stress en buiten zinnen en kan ik weinig beginnen. Radeloos en machteloos en broos.