Ik wil niet eens meer melden. Ik wil liefst alleen maar huilen. Er blijft zo weinig energie over voor andere dingen als je energie op gaat aan het verwerken van vlieglawaai. Als ik in de ochtend vroeg weer wakker word gebruld door de vliegtuigen zie ik op tegen de dag waarop het ene vliegtuig nog niet verdwenen is en de volgende alweer te horen is. Ik bedenk hoe ik voor wat rust kan zorgen vandaag maar heb geen antwoord. We zijn er weer aan overgeleverd. Een wandeling moeten we al ver van huis zoeken willen we ontkomen aan vliegtuigen. Ergens binnen gaan zitten waar betere geluidsisolatie is en wat rumoer om aan het eentonige gebrom te ontkomen, maar waar ga je dan de hele dag zitten? En thuis moeten er dingen gedaan. En als je dan 's avonds weer naar huis komt en je ziet ze weer overgaan en je weet dat je nog uren onafgebroken lawaai te gaan hebt. Ook zo fijn na een werkdag, als je je rust wilt pakken. De dagen dat de wind anders staat en er weinig overlast is zijn andere dagen. Totaal anders. Dan voel ik hoe mijn lichaam zich weer even kan ontspannen en hoe ik zin heb in de dag omdat ik meer energie heb. In coronatijd wende ik aan de rust en de lichte inademingslucht en kon ik me niet voorstellen hoe het was, die dagen van aaneengesloten gebulder en gebrom. De moeheid die daaruit voortkomt. Ik dacht dat het zo erg niet kon zijn. Tot het weer begon. En wie zegt dat ie geen last heeft van de constante stroom aan vliegtuigen: bedenk eens waar je moeheid vandaan komt, je hoofdpijn en andere vage klachten. En dat je je beter voelt als je weg bent van hier of in rustige periodes.