Gewandeld in de duinen tussen Driehuis en Bloemendaal. Meteen al toen ik uit de bus stapte in Driehuis scheerde het laagvliegend tuig met enorm lawaai over. In de duinen de bekende herrie afgewisseld met relatief rustige momenten. Toen het een tijdje rustig was geweest en ik dacht dat dat ik de ergste laagvliegers had gehad begon ik te herademen, en bij het Vogelmeer aangeland ging ik even op een bankje zitten en liet mijn gedachten de vrije loop. Maar ik zat er nog geen vijf minuten of er kwamen er drie toestellen met donderend geraas vlak na elkaar over, op een paar honderd meter boven het meer. Dat mooie moment ook weer stukgemaakt. Wat heb ik een ongelooflijke schurfthekel aan dat vliegverkeer en vooral aan dat vreselijke laagvliegen. Het heeft zich de laatste jaren compleet geïnfiltreerd in mijn leefomgeving. Met name buiten zijn is geen aangenaam verpozen meer maar voortdurend worden bestookt met die onheilspellend loeiende, jankende en bulderende rotherrie. Het maakt alles kapot, het kaapt je aandacht, het activeert je stresssysteem waardoor je iedere keer opnieuw weer moet afschakelen. Het verpest je humeur, het maakt zwartgallig, het ontneemt je hoop en zin in de toekomst. Het moet stoppen, deze destructieve anarchie van de luchtvaart gesponsord door de overheid.