Ik ben nu twee dagen terug van mijn vlucht van 3,5 week naar elders in het land. Daar vond ik rust en daarmee het bewijs dat ik bij lange na niet zo ziek hoef te zijn als ik me thuis altijd voel. Dat ik, als ik maar slaap en overdag rust heb, zoveel kan op een dag. Voor mezelf en voor anderen. Dat ik weer kan leven. Dit klinkt dramatisch maar dit is mijn leven. Ik ben chronisch ziek en probeer te herstellen van operaties nummer 9 en 10 in zes jaar tijd. Het lukt me thuis niet. Ik ga zo snel als ik kan weer weg van huis. Verhuizen kan niet omdat ik een uitkering heb (de operaties werden door corona dermate lang uitgesteld dat ik mijn baan verloor). Het is vluchten van huis en hopen dat ik elders beter genoeg word zodat ik kan verhuizen zodat ik dan écht beter kan worden. Ik. Ben. Op.