Mevrouw of meneer uit Krommenie, bericht 08-09-"22, over de angstige hond. Ik zit met tranen in mijn ogen. We zijn zo machteloos. Wat u zegt: hoe een lieve vrouw agressief wordt door de constante stress van de vliegtuigherrie. Het is alsof ik in de woestijn sta te roepen. Niemand hoort het. Het biedt een beetje troost en kracht om te lezen dat we met vele gedupeerden zijn in Krommenie. Al zeggen sommige bewoners geen last te hebben maar die wonen waarschijnlijk in het deel waar de vliegtuigen niet over gaan. Vandaag de 4e dag van onafgebroken herrie. Geen minuut is er rust. Ik kan niet begrijpen dat dit mág. Ik wens u en uw hond het beste en laten we hopen dat de wind draait. Deze zomer was het voor onze begrippen regelmatig rustig en kon ik de vogels gewoon horen fluiten.