Wat een verschrikkelijk weekend hebben we achter de rug in Krommenie. Dag en nacht nonstop vliegtuigterreur. Het was eigenlijk niet vol te houden. Maar je moet, je hebt geen keuze. Niemand interesseert het hoe moe en ongezond je ervan wordt. Ik had zaterdag gasten en wilde graag met ze in de tuin eten. Vergeet het maar. Het was onmogelijk een gesprek te voeren en iedereen kijkt continu omhoog waar die herrie vandaan komt. Slapen ging meerdere nachten achter elkaar maar heel moeizaam en vaak gewekt door vliegtuiglawaai. De hele dag dreinde het door..... er was gewoon geen rust. Ik ben op, leeg, verdoofd, moe, wanhopig.