Banen, twee banen, rijen breed over onze hoofden.
Banen vol kerosine tranen.
Zure regen. Onruikbaar, onzichtbaar, dodelijk.
Over ons uitgestort met geweld,
betaald met eigen belastinggeld.

Gieren, gieren, altijd maar dat gieren.
Het dringt in je lijf, tot in elke cel, door alle kieren.
Alles voor nationalistische groeikracht.
Anderhalf miljoen bewoners vertwijfelt in onmacht.

Ga weg! Ga toch weg!
Elk vliegtuig raakt je met een speer. Keer op keer. Ik hou het niet meer.
Ga toch weg.
M’n lichaam doet al zo zeer.

Wat is dit voor land? Mijn God, wat is dit voor land?
Waar het welzijn al in de lucht wordt verbrand.
Waardoor mijn ongelukkige ziel jaren eerder in hemel of hel beland.
Dankzij onze ‘trots’, onze gigant.

Droom ik? Ben ik dood? Ik zie een verduisterde lucht.
Het is een waaierende zwarte zwerm in ‘s avonds vogelvlucht.
Duizenden vleugeltjes, en masse figuren makend als geprogrammeerd.
In grote getale. Alsof het onze zelfvernietiging bekritiseert.

Waar is de hoop gebleven?
De hoop op een duurzaam leven.
Waarvoor wij onze kinderen het leven hebben gegeven.
Is er hoop dat het ooit nog boven Schiphol wordt verheven?

Schrijf maar op mijn graf: Hij die alles gaf.
Vermoord door de eigen staat. Waar economisch belang boven alles gaat.
Het Noord Korea van de lage landen.
Waarin welzijn, gezondheid, scholing, de minima in het drijfzand belandt.

Ik veeg de tranen uit mijn ogen. Kerosine tranen.
Loop naar buiten om wat te voeren aan de zwanen.
Geen blauwe zwanen.
Die hebben we al genoeg gevoerd.