Na een zware dag in het ziekenhuis met mijn dochter wil ik maar één ding: slapen. Maar helaas, het is ver na middernacht en ik lig te vergeefs te wachten op stilte. Boven mijn hoofd raast en dondert een niet aflatende stroom vliegtuigen. In dit zogenaamd beschaafde land worden burgers systematisch kapotgemaakt. De overheid is alle redelijkheid uit het oog verloren. Of je nu kapot gemaakt wordt door gaswinning, onmenselijke algoritmes of systematische slaapdeprivatie; je wordt kapot gemaakt door de keuzes die de overheid maakt. Mensenlevens mogen geofferd worden aan de heilige koe van economische groei. Ik kan nu alleen nog maar huilen van spanning en vermoeidheid terwijl ik wacht op stilte. Wacht op rust. Wacht op een beetje menselijkheid.