Nachtvlucht. De tweede al na middernacht. Ik ben al sinds vijf uur vanmorgen noodgedwongen wakker dankzij - jawel- een vliegtuig dus ik wilde graag slapen. No such luck: terwijl ik dit schrijf komt nummer drie over. Op een bepaald moment gaat vermoeidheid letterlijk pijn doen: een soort zure stramheid in je spieren die alleen met slapen over gaat. Ik hoop dat het nu even een paar uur stil zal zijn. Maar ik reken er al lamg niet meer op. En wat een waanzin eigenlijk dat ik om half een snachts vanuit mijn bed moet smeken om alleen maar een beetje stilte. Toch is dit waarschijnlijk het enige wat helpt: op naar de 200.000 meldingen en duimen dat de rechter de belangen van alle duizenden mensen die net als ik wanhopig, moe, boos en wakker in bed liggen eindelijk serieus gaat meewegen.