Weer het nodige vliegverkeer getrotseerd bij mijn wandeling in de Noord-Hollandse duinen. Eerst een stuk langs de zee gelopen; het eerste toestel - KLM, who else - scheerde rakelings over toen ik even lag te zonnen op het strand bij Parnassia. In de duinen af en aan herrie. Ook boven het Vogelmeer, een grote vogelpleisterplaats met zwanen, aalscholvers, nijlganzen en allerlei soorten eenden. Bij een van de oevers staat een bankje, in 2010 geschonken in naam van een particulier, met deze dichtregels op een plaquette: 'Luisterend naar de watervogels / de wind die ruist over het duin / verder het oneindige niets / geniet ik van mijn achtertuin'.
Het is nu twaalf jaar verder, en het oneindige niets is gevuld met een niet aflatende stroom laagvliegende vliegtuigen, wind en vogels overstemmend. Er is nog wel wat te genieten maar het kost moeite, je moet je ergernis onder controle houden en je gedachten niet steeds laten verstoren door het lawaai. En je moet de gezondheidsrisico's op de koop toe nemen. Toch herinnert zo'n gedicht eraan hoe het eigenlijk hoort te zijn. Ik hoop dat het tij gaat keren.