Het is weer hetzelfde liedje onder de Buitenveldertbaan. Het gevoel dat je bent overgeleverd aan een onbekende vijand. Net als je denkt het is stil, we gaan even buiten zitten, dan beginnen ze weer. Als je denkt het houdt nooit meer op, stoppen ze, maar dan heel eventjes en dan gaan ze weer helemaal los. Het voelt als moedwillig sarren, treiteren, kapotmaken...