Gisterenavond was ik al verdrietig en boos, omdat mevrouw Kaag en het parlement weer 220 miljoen over de balk smijten voor fossiel en tegen het klimaat in. Vanochtend zat ik om 06.30 rechtop in bed omdat een vliegtuig het nodig vond om mij uit mijn slaapbewustzijn te rammelen. Zo klaar met het abstracte spel in het landsbestuur over de relatie met Frankrijk, de holding, de bonus, het positiespel, de zwakke geheugens, het publieke belang, invloed, macht, voorwaarden, niets handhaven, terwijl intussen de aarde langzaam opbrandt en de woonomgeving naar de Filistijnen gaat. Ik kan best wat geluid hebben, maar er zijn klimaatgrenzen ook nog.