Het houdt niet op, vliegtuig na vliegtijd, dag na dag, van vroeg in de ochtend tot laat in de avond. Af en toe een pauze en dan begint het weer. Ik geloof helaas niet dat dit klagen zal helpen, anders dan dat het misschien mij oplucht. Ik hoop dat mijn klacht mij zal opluchten, je weet maar nooit. Maar de ellende zal niet stoppen, daar ben ik intussen van overtuigd. Misschien hebben we over veertig jaar schone vliegtuigen met stille motoren, ik hoop het voor mijn kinderen, voor mensen zoals ik met een gehooraaandoening die geluiden versterkt en vervormt, voor mensen die angst hebben voor vliegtuigen door slechte ervaringen, voor jonge kinderen en hun ouders die er niet goed van kunnen slapen, voor de vele burgers met longaandoeningen door de luchtvervuiling. Ik heb stille hoop, voor de verre toekomst.