(leestijd circa 3 minuten)
Schiphol heeft de gebruiksprognose voor het vliegjaar 2026 ingediend. De boodschap is teleurstellend, zoals altijd. Overlast wordt verplaatst en bescherming voor omwonenden blijft uit.
Ondanks de juridische druk en de roep om rust rekent Schiphol met een volume dat de uiterste grenzen opzoekt. Zonder ruimte voor de beloofde tijdelijke krimp.
De prognose gaat uit van 476.800 vluchten in vliegjaar 2026 – van 1 november 2025 tot 1 november 2026. Het is slechts een fractie onder het wettelijk plafond van 478.000 vluchten. Ook ‘s nachts gaat Schiphol vol op het gas: er worden 25.000 nachtvluchten ingecalculeerd, bijna het maximum van 27.000.
Schiphol stelt dat dit gebruik “passend” is binnen de criteria van het Nieuwe Normen- en Handhavingsstelsel (NNHS). Maar wat betekent dat in de praktijk? Zelfs in dit zogenaamd passende scenario worden gigantische aantallen mensen getroffen: de prognose van Schiphol verwacht 90.000 ernstig gehinderden en 14.000 ernstig slaapgestoorden.
Toch geen handhaving
Het NNHS, waar de hele prognose op is gebaseerd, is nog steeds niet verankerd in de wet. De Staat is in maart 2024 door de rechtbank in Den Haag op de vingers getikt in de RBV-zaak om binnen een jaar te zorgen voor effectieve rechtsbescherming van omwonenden. Maar het vliegveld verwacht dat een nieuw handhavingsstelstel niet voor 2026 zal plaatsvinden.
Dit is een bewuste keuze om de operatie onder het onzekere (niet-) anticiperende karakter van het NNHS voort te zetten, terwijl de rechtbank snelle actie eiste.
De prognose voor 2026 veroorzaakt bovendien doelbewust extra overlast door verschuivingen in het baangebruik. Schiphol is weliswaar verplicht onderhoud uit te voeren, maar de manier waarop zorgt voor gerichte overlastverplaatsing.
Door groot onderhoud aan de rijbanen A en B is de verwachte operatie in 2026 allesbehalve ‘normaal’. De Zwanenburgbaan (18C) zal minder vaak als landingsbaan worden gebruikt, terwijl de Buitenveldertbaan (27) juist vaker wordt ingezet voor landingen tijdens piekmomenten.
Extra geluidsoverlast
Dit betekent dat omwonenden onder de aanvliegroute naar de Buitenveldertbaan geconfronteerd worden met extra en onverwachte geluidsoverlast. Dat gaat al van start tijdens het onderhoud van rijbaan B in maart/april 2026.
Daarnaast leidt een combinatie van onderhoud aan de Polderbaan en Zwanenburgbaan in mei en juni 2026 tot meer inzet van de Oostbaan. Dit zijn allemaal zogenaamd ‘minder-preferente banen’ en de verhoogde inzet ervan leidt tot een directe verschuiving van de herrie naar de gebieden in het verlengde van deze banen.
Conclusie: Schiphol lost de overlast niet op, maar verplaatst het probleem. Daardoor krijgen omwonenden (opnieuw) de volle mep.
Laakbaar
Laakbaar aan deze prognose is het volledig uitblijven van een plan om de capaciteit tijdelijk terug te brengen zodat de omgeving gevrijwaard blijft van de onderhoudsperikelen van Schiphol.
De prognose baseert het hoge verkeersvolume op de “capaciteitsdeclaratie” en de “historische benutting van slots”. Het betekent niets meer dan dat Schiphol het maximaal toegestane verkeer als een vaststaand feit ziet.
Er is geen enkele overweging gemaakt om het verkeer ook maar tijdelijk terug te schroeven (zoals beloofd) om zo de enorme druk op de mensen in de omgeving weg te nemen.
Zo’n tijdelijke krimp zou de meest directe en effectieve manier zijn om het aantal gehinderden te laten dalen, vooral zolang het NNHS niet wettelijk is verankend en de uitspraak van de rechter over de rechtsbescherming van omwonenden (RBV) niet is uitgevoerd.
Fopoplossingen
Zelfs de ‘balanced approach’, dat een geluidsreductie van 15 procent beoogt, wordt kennelijk slechts ingevuld via vlootvernieuwing en procedures (zoals andere startprocedures en ‘glijvluchten’) en niet door het verminderen van het aantal vliegbewegingen vlakbij het maximaal toegestane aantal.
De gebruiksprognose van Schiphol toont aan dat het hier gaat om een vliegveld dat vasthoudt aan zijn maximum capaciteit, de overlast verplaatst in plaats van oplost, en de juridische noodzaak tot actie compleet negeert.
Omwonenden worden geconfronteerd met een bijna-maximaal volume, verschoven geluidshinder en een ministerie dat de uitvoering van een nieuw stelsel voor zich uitschuift.
Daar fungeert de prognose als een barometer: het meet de verwachte storm, maar in plaats van de zeilen te strijken (krimp), kiest directeur Van Oord ervoor om het lawaai van de ene groep bewoners naar de andere te verplaatsen. In de hoop dat niemand het verschil opmerkt.
