Je hoeft niet tegen vliegen te zijn om te willen slapen. Je mag gewoon verwachten dat een minister óók jouw gezondheid beschermt.

Toch kondigen omwonenden en milieuorganisaties opnieuw een procedure aan tegen het Schipholbesluit: volgens hen schiet de bescherming tekort.

Het begint op een patroon te lijken. Bij kindermarketing krijgt de voedingsindustrie vroeg toegang tot beleidsstukken. Karremans verdedigt vervolgens de chocoladepaashaas: die mag niet „de nek” worden omgedraaid. De bescherming van kinderen wordt overschaduwd door het bezwaar van de sector.

Bij luchtvaart zien we dezelfde bestuurlijke reflex: alvast vooruit, terwijl wezenlijke voorwaarden nog onzeker zijn. Lelystad voorbereiden zonder natuurvergunning; bij Schiphol mogen bewoners hun bescherming opnieuw juridisch bevechten.

Is dit besturen, of meelopen met het sectorbelang?

Gezondheid, stikstof, natuur en wonen zijn geen hindernissen voor luchtvaartbeleid. Ze horen de grenzen ervan te bepalen.

Wie moeilijke keuzes doorschuift, moet niet verbaasd zijn als besluiten bij de rechter belanden. Niet de omwonende zet Nederland op slot. Bestuur dat belangenconflicten laat voortbestaan, creëert zijn eigen blokkades.

Een minister hoort de lobby aan te horen, niet haar blik over te nemen. Kan Karremans dat onderscheid niet bewaken, dan moet hij plaatsmaken.