Laat ons met rust!

Het geraas zwelt aan. Je stopt midden in je zin. Wacht tot het wegsterft. Praat verder. Daar komt de volgende.

Eerst probeer je het te negeren. Maar de irritatie groeit. Je verliest je concentratie, wordt kortaf. Zelfs als het even stil is, ontspan je niet meer. Je wacht alweer op de volgende. Gewoon praten, lezen, koffie drinken in je eigen huis — het moet allemaal tussen de vliegtuigen door.

Sinds 10 oktober, acht uur ’s morgens: ruim 575 vliegtuigpassages boven onze buurt. En het gaat nog steeds door. Overdag gemiddeld één per tweeënhalve minuut. Niet één vliegtuig maakt dit onverdraaglijk. Het is de eindeloze herhaling. Je kunt niets uitzetten. Niemand wegsturen.

’s Nachts hetzelfde, maar dan met je slaap. Je zakt weg. Het volgende vliegtuig komt. Het geluid verdwijnt. Jij bent wakker. Die nacht waren het er 44, waarvan vijftien tussen één en twee uur. Je staat gebroken op. En de herrie gaat verder.

Schiphol en LVNL: niemand vraagt om onveilig vliegen. Maar verschuil je niet achter “het weer” . Als de dienstregeling niet past, waarom moeten onze dagen en nachten dan wijken?

Voor mij voelt dit als akoestische foltering. De herrie. De groeiende ergernis. Het machteloze wachten tot iemand anders besluit dat het genoeg is.

Wij zijn geen lege strook onder een vliegroute. Hier wonen mensen. Onze woonkamer is geen wachtkamer. Onze slaapkamer is geen sluitpost.

Onze rust is niet van jullie.

Laat ons met rust.