Weer geen wekker hoeven zetten… ze denderen alweer twee uur over ons heen.
Elke dag wakker worden alsof er zwaar vrachtverkeer door je slaapkamer dendert. Daarna urenlang gebrul en gegier dat tegen je trommelvliezen knalt, of je wilt of niet.
De spanning bij ieder vliegtuig voelt als een netje van een rollade dat steeds strakker om je hoofd wordt getrokken. Je wordt er doodmoe van, maar vooral steeds zieker.
En het meest machteloze gevoel: je kunt niet weg, niet vluchten, niet ontsnappen. Het is er altijd.
Je eigen huis is geen plek van rust meer.
Help. Hoe lang houdt een mens dit vol? We moeten hier weg.