Datum en tijdstip start overlast
Oorzaak
Milieu
Postcode
1181
Plaats
Amstelveen
Omschrijving Melding
Ik zit hier, binnen, met de ramen potdicht op een dag die verdomme perfect zou moeten zijn. Eenendertig graden. Strakblauwe lucht. Amper wind — elf knopen, een zuchtje, niets meer. En ik kan er niet van genieten. Niet in mijn eigen tuin. Niet in mijn eigen huis. Omdat boven mijn hoofd, elke paar minuten, weer een vliegtuig over de Buitenveldertbaan naar binnen komt denderen, soms op minder dan tweehonderd meter hoogte, recht over dichtbevolkte woonwijken.
En dan is er nog wat je niet hoort maar wel binnenkrijgt. Piekgeluiden van 85 decibel, vergelijkbaar met een boormachine op iets meer dan een meter afstand. En de ultrafijnstof die niemand structureel meet in mijn eigen woonwijk, zodat Schiphol later kan blijven volhouden dat ze niet wisten hoe erg het was. Het RIVM zegt zelf dat omwonenden zoals ik een verhoogd risico lopen op hart- en vaatklachten, dat kinderen met astma vaker last krijgen van kortademigheid, dat er zelfs zorgen zijn over ongeboren kinderen in dertig gemeenten rond dit vliegveld. Dertig gemeenten. Dat is niet "hinder." Dat is volksgezondheid op het spel zetten voor efficiëntie.
En dan zeggen ze: "effectief voor de operatie." Effectief. Als ik dat woord nog één keer hoor, terwijl ik hier zit te stikken in mijn eigen woonkamer, terwijl mijn tuin daarbuiten ligt te wachten, ongebruikt, omdat ik het simpelweg niet volhoud onder die herrie en die lucht.
Ik ben niet de enige die dit ziet. Ik ben boos. Ik ben verdrietig. Ik ben doodmoe van het uitleggen, van het aankaarten, van het wachten op verandering die nooit komt terwijl de cijfers er gewoon liggen. Hoeveel mooie dagen moeten er nog voorbijgaan, binnen, met dichte ramen, voordat iemand die verantwoordelijkheid draagt, eindelijk zegt: dit criterium moet anders, deze mensen wonen hier, deze mensen verdienen ook een tuin waarin ze kunnen zitten, en een long die niet extra belast wordt.
Ik wil niet wennen aan dit gevoel. Ik wil niet accepteren dat "operationele efficiëntie" zwaarder weegt dan mijn recht om op een zomerdag buiten te zitten, en dan mijn gezondheid. Dat mag niet normaal worden. Dat mag nooit normaal worden.
En dan is er nog wat je niet hoort maar wel binnenkrijgt. Piekgeluiden van 85 decibel, vergelijkbaar met een boormachine op iets meer dan een meter afstand. En de ultrafijnstof die niemand structureel meet in mijn eigen woonwijk, zodat Schiphol later kan blijven volhouden dat ze niet wisten hoe erg het was. Het RIVM zegt zelf dat omwonenden zoals ik een verhoogd risico lopen op hart- en vaatklachten, dat kinderen met astma vaker last krijgen van kortademigheid, dat er zelfs zorgen zijn over ongeboren kinderen in dertig gemeenten rond dit vliegveld. Dertig gemeenten. Dat is niet "hinder." Dat is volksgezondheid op het spel zetten voor efficiëntie.
En dan zeggen ze: "effectief voor de operatie." Effectief. Als ik dat woord nog één keer hoor, terwijl ik hier zit te stikken in mijn eigen woonkamer, terwijl mijn tuin daarbuiten ligt te wachten, ongebruikt, omdat ik het simpelweg niet volhoud onder die herrie en die lucht.
Ik ben niet de enige die dit ziet. Ik ben boos. Ik ben verdrietig. Ik ben doodmoe van het uitleggen, van het aankaarten, van het wachten op verandering die nooit komt terwijl de cijfers er gewoon liggen. Hoeveel mooie dagen moeten er nog voorbijgaan, binnen, met dichte ramen, voordat iemand die verantwoordelijkheid draagt, eindelijk zegt: dit criterium moet anders, deze mensen wonen hier, deze mensen verdienen ook een tuin waarin ze kunnen zitten, en een long die niet extra belast wordt.
Ik wil niet wennen aan dit gevoel. Ik wil niet accepteren dat "operationele efficiëntie" zwaarder weegt dan mijn recht om op een zomerdag buiten te zitten, en dan mijn gezondheid. Dat mag niet normaal worden. Dat mag nooit normaal worden.
