Wanneer dringt de vernietigende impact van al dat klimaatschadelijke gevlieg eindelijk eens tot ons door?
De planeet is niet ons eigendom. We hebben haar slechts in beheer voor toekomstige generaties. Toch behandelen we haar alsof ze een onuitputtelijke geldmachine is: uit gemakzucht blijven we haar leegtrekken, stappen we massaal in het vliegtuig en laten we een systeem voortbestaan waarin aandeelhouders cashen, terwijl de rekening wordt doorgeschoven naar de aarde en toekomstige generaties.
De Noord- en Zuidpool smelten in een alarmerend tempo. Natuurbranden worden heviger, groter en steeds moeilijker te blussen. Overstromingen, droogte en extreem weer zijn geen losse incidenten meer, maar vormen samen een duidelijk aftekenend patroon: alarmsignalen die ons waarschuwen dat de grenzen van onze planeet worden bereikt. En toch vliegen we meer dan ooit tevoren, alsof er geen fijnstofvuiltje aan de lucht is.

De vraag is niet óf we de gevolgen gaan voelen. Die voelen we nu al. De echte vraag is: hoeveel alarmsignalen hebben we nog nodig voordat we ze eindelijk serieus gaan nemen?
Want de aarde heeft ons niet nodig. Wij hebben haar nog altijd hard nodig. Er is geen reserveplaneet, geen tweede kans en geen alternatief waar we naartoe kunnen wanneer we door ons eigen toedoen deze wereld onleefbaar hebben gemaakt.
We hoeven niet toe te werken naar een uitgeputte en onleefbare wereld. De sloop van onze planeet is geen noodlot, maar het gevolg van keuzes. En dus kunnen andere keuzes het verschil maken.
De wereld die toekomstige generaties zullen erven, begint met de keuzes die wij hier en nu maken.