Tja nu is het stil(stil is relatief: ik zit met mijn headphones en oordopjes in aan de koffie). Vanmorgen ging om vijf uur definitief de wekker. Gisteren avond kon ik door het drukke luchtruim niet zonder zopiclon inslapen (eigenlijk lukt dat bijna nooit meer).Gisteren ochtend bij het uitlaten van de hond in de polder (geen snelwegen geen intens verkeer) stonk het -weer eens- naar verbrande kerosine. De schade is groot. Ik merk dat aan mijn gestel dat rusten moet, maar het niet kan. Om me heen gebeuren levensgebeurtenissen, zoals familie leden die sterven of gewoon simpel dierbaren die even echt niet lekker in hun vel zitten. Ondertussen gewoon zorgen dat het klussen binnen komen en worden uitgevoerd. Het ergst vind ik dat dit gewoon het leven is. Een gedoetje vol met mooie en pijnlijke dingen. Ik was goed er in, het aangaan. Tot dat Schiphol mijn nachten en weekenden en zomers en feestdagen onderuit schopte. Gisteren avond werd ik onwel, draaiduizeligheid en misselijk. Tja. Te veel druk. Maar hoe rust je uit in het hart van Nederland. Rust is een levensbehoefte. Ik verlang er zo naar(rust is 8 uur slaap, rust is even in de tuin zitten in de avond, rust is wandelen zonder takke herrie. Rust is uitslapen als in na zeven pas een keer wakker). De overlast is structureel. Vanaf 23 opgebouwd naar nu het is echt zo. Ik meld niet meer bij de bas. Men weet het. Alleen men meet het niet. Men verdoezeld tot we stuk zijn. The survival of the fittest. De 'fitte' mensen zijn alleen oliedom. Of geven er niets om. Het treft ons namelijk allemaal. Ook uw gezin, familie, groot ouders, broer of zus of goede vrienden. Onze aarde gaat stuk onze kinderen worden niet gezond volwassen. Dat alles voor de hub en de goedkoopste vliegvakantie naar een lelijk resort en bedankt.