Doorvoerhaven, afvalput… en beleid met twee maten.

Vorige week presenteerde het kabinet opnieuw ambitieuze stikstof- en natuurplannen.
De boodschap: Nederland moet schoner, de uitstoot moet omlaag en iedereen moet zijn steentje bijdragen.

Mooi verhaal. En het klinkt allemaal prachtig.

Maar hoe geloofwaardig is dat, als dezelfde overheid Nederland tegelijkertijd laat functioneren als luchtvaartdoorvoerhaven én als dé afvalverwerker van Europa?

Schiphol verwerkt jaarlijks tientallen miljoenen overstappers die Nederland niet eens als bestemming hebben, maar wél zorgen voor extra vliegbewegingen, extra uitstoot en extra geluidsoverlast. Daarnaast varen schepen en rijden treinen en vrachtwagens vol buitenlands afval ons land binnen om het hier te verbranden.
De uitstoot blijft hier, de rekening ook.

Ondertussen kregen boeren te horen dat ze moesten investeren, inkrimpen of helemaal stoppen. Ondernemers worden bedolven onder steeds hogere lasten en strengere regels. En burgers betalen zich scheel aan belastingen, heffingen en de energietransitie.

Blijkbaar geldt 'de vervuiler betaalt' alleen zolang die vervuiler een Nederlandse boer, ondernemer of burger is.

De vraag is allang niet meer óf de uitstoot omlaag moet. De vraag is waarom het kabinet met twee maten blijft meten.
Waarom worden Nederlandse gezinnen en bedrijven steeds verder uitgeknepen, terwijl we zonder blikken of blozen extra uitstoot faciliteren via tientallen miljoenen buitenlandse overstappers én buitenlandse afvalstromen blijven importeren?

Wie echt werk wil maken van natuur en klimaat, begint niet met het afknijpen van de eigen samenleving, terwijl de vervuiling uit het buitenland met open armen wordt ontvangen.

Geloofwaardig beleid kent geen uitzonderingen. Geen heilige huisjes. Geen dubbele moraal.

Zolang Nederland de doorvoerhaven én de afvalput van Europa blijft, is de klimaatmoraal van dit kabinet niet groen, maar vooral ongeloofwaardig.
Dat is geen consequent klimaatbeleid. Dat is beleid met twee maten.