Het is weer bar en boos, en dat al meer dan een week lang.
Ik heb het melden zo lang mogelijk voor me uitgeschoven sinds we terug zijn van een vakantie vol rust, natuur en stilte in Italië. Alsof ik mezelf nog heel even wilde beschermen tegen de harde werkelijkheid van ons dagelijks leven hier. Tegen het besef dat “thuis” voor ons betekent dat je leeft onder een onafgebroken stroom bulderende vliegtuigen. Dat echte stilte nauwelijks nog bestaat. Dat je nachten structureel worden verstoord en je langzaam uitgeput raakt, fysiek én mentaal, door de constante herrie, onrust en vervuiling.
Even wilde ik doen alsof het niet zo was. Omdat het zo moedeloos maakt.
Want hoe vaak we ook melden, hoeveel energie, tijd en geld er ook naar rechtszaken gaat, telkens blijkt weer dat het nauwelijks iets verandert. En nu, met de nieuwe plannen van het kabinet, voelt dat harder dan ooit. Alsof opnieuw duidelijk wordt gemaakt dat gezondheid, natuur, rust en leefbaarheid simpelweg ondergeschikt zijn aan economische belangen.
Het gevoel van machteloosheid is bijna niet meer uit te leggen. Dat je ziet wat er gebeurt, voelt wat het met mensen doet, maar tegelijk moet ervaren dat geld en macht uiteindelijk altijd zwaarder lijken te wegen dan mens, milieu of natuur. Het is een vreselijke waarheid voor velen ons die hier onder moeten lijden